Një tufë rrezesh nëpër RE ⛅

Shkëputja nga pasioni është një zemërthyerje e vërtetë, sidomos kur pas një pushimi të gjatë të pushton pakëz ndjenjë faji e copëza mërzi për gjithë këto muaj të humbur. Një tufë rrezesh nëpër RE dhe Nefos edhe pse janë krijuar nga një lexuese e ethshme për gjithë dashamirësit e librave nuk kanë qenë kurrë hapësira, ku predikimi për leximin kthehet në i mërzitshëm. Fatkeqësisht, përditshmëria, punët, shkolla, aktivitetet e angazhimet nuk na krijojnë gjithnjë mundësinë për të qënë lexuesit e përpiktë. Megjithatë, këtu jemi për ta rregulluar këtë së bashku. Si një rikujtesë të vockël, për këdo që ka ca kohë që i është larguar leximit e po përballet kohët e fundit me ndonjë vështirësi  (krejtësisht të parëndësishme nëse nuk lidhet me shëndetin), sot dua të ndaj me ju disa arsye pse leximi është forma më e këndshme e kujdesit ndaj vetes. Megjithë këto lajme bombastike në rrjet rreth kujdesit për vetën parë në këndveshtrimin e një lekurë të shndritshme, flokëve të mahnitshëm e trupit ...

  Dua të flas për një ëndërr, për ëndrrën time të madhe… Unë jam një ëndërrimtare, robinë e shpresës dhe lirisë. Prej më tëpër se katër vitesh kam punuar me durim për të ndërtuar një qoshkë të vockël gëzimi, rrezatimi e shprese, në një rrjet të mbingarkuar nga imazhet e vjedhura, nga personazhet sipërfaqësore e shumë pak shpirt. “Një tufë rrezesh nëpër RE” lindi si një uri e jashtëzakonshme për të shprehur veten; pasionin tim për leximin; gjithçka kisha hasur qysh prej lindjes në botën e librave; pak nga dashuria ime për arsimin; këmbëngulja për të ndjekur ëndrrat e për të mos u ndalur kurrë. “Një tufë rrezesh nëpër RE” u shndërrua shpejt në një formë ditari publik, aktiv, të lexuar, i cili mori vëmëndje në media dhe u cilësua si blogu i pazakontë, i cili promovonte libra e lexim. Pak histori Emri i blogut ka lindur në një ditë, kur nuk ndihesha mirë emocionalisht, por frymëzimi më kishte kapluar të tërën. Mes një ngatërrese të vogël mendimesh nuk më shqitej nga mendja kjo fr...

  Viti 2020 ishte një rrokopujë e mundimtë, e vështirë dhe me mësime që do më shërbejnë për gjithë jetën.   Fundviti është periudha e reflektimit tradicional mbi vitin të cilit po i kthen krahët me pikëpytjet në mendje në realizove dot gjithçka deshe; cilat shkuan mirë e cilat më pak; si rezulton bilanci i lumturisë dhe çfarë do kërkosh nga vetja përgjatë vitit të ri. Ky vit sfiltës për të gjithë ne më duket si një ëndërr e keqe për të cilën do thur sa e sa përralla e tregime kur një ditë mbase do behem si gjyshja ime, e cila më rriti me dashurinë e librave dhe tregimet e mrekullueshme të vegjëlisë së saj. Megjithatë duhet të   rrokullisen shumë vite që kjo të ndodh e unë më parë duhet të mendoj mbi mësimet që nxora nga një vit i mbrapsht, gjithnjë parë në këndvështrim optimist. 1.        Lidhja me Zotin. Mbase ky është mësimi më personal por nuk mundem të mos e përmend. Afrimiteti me Krijuesin; lidhja me mirësinë; vyrtytet e mbara; das...

Dashuria ime për librat është një nga të pakëtat kujtime që mbaj qysh prej kohës kur memoria e fëmijës nuk premton për gjatë. Njësoj si përgjatë dashurive të mëdha, kur dëshiron t’i tregosh gjithë botës mbi emocionet e tua, kështu vendosa dhe unë të ndaja nëpërmjet Një tufë rrezesh nëpër RE , ndjesitë e mia mbi pasionin tim më të hershëm, librin. Gjithçka nisi si një eksperiencë personale, pa pritur se herët a vonë, veç të afërmve dhe familjarëve të mi do përfshiheshin edhe të panjohur, pjesa më e madhe e të cilëve janë kthyer vërtet në miq. Në një realitet të vështirë, ku jeta dhe përditshmëria e një të riu është e pushtuar nga pasiguria, presioni për t’iu larguar një herë e përgjithmonë këtij vendi dhe këmbanat e vazhdueshme për ta braktisur e harruar një orë më parë drejt një të panjohure, gjithçka që unë krijova për veten është kjo hapësirë. Për disa mund të konsiderohet një trend momental, për të tjerë një humbje kohe, për dashamirësit e librit një strehëz e përbashkët ...

Koha nuk është gjithnjë një mikeshë e besuar. Ndonjëherë të rrëmben në rrjedhën e saj dhe vrapon me aq furi sa të lë pafrymë, të hutuar e të tulatur. Kështu jam ndjerë kohët e fundit, në të cilat i kam kushtuar më pak vëmendje pasionit tim mbi letërsinë dhe të shkruarit. Natyrisht, pa dashur të justifikohem para jush, të cilët veçcse lexues jeni miqtë e mi, të mirë e të besuar, por viti i fundit universitar nuk është edhe aq i lehtë për t’u përballuar. Në këto çaste gjendem mes një proces sa të vështirë aq edhe të dashur, të cilin mezi pres ta tejkaloj, rikthimin në rutinën time të përhershmë pranë leximeve dhe " Një tufë rrezesh nëpër RE" . Kjo është arsyeja kryesore pse vendosa, që shkrimi i sotëm të shërbejë si një retrospektivë mbi mua dhe marrëdhenien time me librat. Dashuria ime me librat daton qysh në vegjëlinë e hershme, atëherë kur njeriu arrin të ndërtojë kujtesën, të ruajë kujtime. Pothuajse nuk më kujtohet vetja pa librat nëpër duar, rrëfimet e gjyshes sim...

Vallë, a keni parafytyruar ndonjëherë të ndërmerrni një udhëtim në vitet '40-'50, të lundroni në të shkuarën dhe të kërkoni dëshpërimisht ekzistencën e një makine kohe për të realizuar këtë andërr? Nëse ende po imagjinoni sesi mund të realizohet, përgjigja është #andrrantren. Për realistët, 30 prilli është dita e fundit e muajit, por për andërrimtarët veçse Dita Ndërkombëtare e Jazz-it, lehtësisht mund të konsiderohet si një arratisje e ëmbël në kohë, një braktisje me vetëdije e realitetit për të gjetur një oaz të gëzueshëm, të mbushur me muzikë të vërtetë, atmosferë të hareshme e miqësi të bukura. Dita nisi në vendtakimin jo vetëm simbolik të ish Stacionit të Trenit, në Avulloren 02, ku Zonjëza, e cila peshon një sënduk histori, një përjetësi kujtime e shumë rrëfime të pandara, gëzonte stoike admirimin e udhëtarëve të etur për të shkuarën. Rrugëtimi për në të shkuarën ndërmerrej mes fustanëve floral e polka dot, berretave të trashëguara, flokëve të stiluar sipas fil...

Trokitjet e pranverës janë tingujt ftues për te dashuria. Në qetësinë e dhomës sime, të zbukuruar me pirgun tim të librave, dhjetra rraqurinave të panevojshme, meloditë e këngëve të tua, të cilat luhen lirisht në gramafonin e vjetër, të palustruar e të mbuluar nga pluhuri i kohës dhe i kujtimeve, mes flladit të këndshëm, që më përkëdhel fytyrën e më ushqen trupin me dembeli e zemrën me oqean ëndrrash më krijohet ndjesia deja vu, prej çdo fjale tëndes të mësuar përmendësh prej meje me etjen e vogëlushit kureshtar, me sytë e zmadhuar prej të panjohurës e zemrën e hapur për mirësinë. Me sytë përtej qelqeve, të cilat ngatërrohen lirisht me tylin e bardhë dhe reflektojnë ngjyrat e mia më të dashura të qiellit, butësinë e reve dhe ngrohtësinë e rrezeve të diellit tënd recitoj me vete të gjithë dialogjet tona, edhe heshtjet, ndalesat e frymëmarrjet, buzëqeshjet e ngjitura në fytyrën time, buzagazin tënd, të cilin e marr me mend dhe sytë. Ata sy të liqentë, me ngjyrë të papërcaktuar mirë...

Jeta lulëzon, zbukurohet e merr kuptim prej vajzave e grave. Këtë e kuptoj cdo ditë si shëmbull i gjallë në familjen, ku pata fatin e mirë të lindesha. Duke u rritur në një shtëpi djemsh me përkujdesjen më delikate, dashurinë e pakufijtë, me shëmbuj për të më mësuar vlerat e pavarësisë, buzëqeshjes e lirisë së zgjedhjeve mund të them se në 8 Mars nuk duhet folur vetëm për dhunë e vuajtje. Duke jetuar cdo ditë në një familje të harmonizuar, ku gjithcka vendoset në funksion të dashurisë, respektit, vlerave të lirisë dhe edukimit, prindërit e mi kanë afirmuar cdo ditë të jetes sime, vlerat e të qënit vajzë. Ata nuk janë ndalur së konfirmuari se një vajzë është një bekim i jashtëzakonshëm e kjo mrekulli e Zotit duhet trajtuar me butësi e ëmbëlsi, për t'u rritur e fortë dhe e shëndetshme. Gjithcka kam mësuar nga të shtrenjtët e mi është se për të rritur vajza të forta nuk është nevoja të përdoret asnjë grimcë ashpërsi; për të rritur vajza të pavarura  nuk duhet ushqyer arroga...

Ditët e fundit kanë qënë të ngarkuara, të lodhshme dhe të mbushura me stres, ankth, lexime deri në orët   e para të mëngjesit dhe të parehatshme për shkak të sezonit të provimeve, të cilave i erdhi fundi.  Këto javë, krahas librave të mbushura me teori mbi botën financiare dhe ushtrime të panumërta, mbërriti   në duart e mi një thesar i vockël, si për të përkëdhelur fëmijën brenda meje e për të më kujtuar naivitetin e të voglit. ''Një tufë rrezesh nëpër RE''  nuk lexohet vetëm prej të rinjve, por dhe prej prindërve, prandaj   hapësira e librave për të vegjël do të jetë e herëpasherëshme.   Sot do ju flas për ‘’ Tre ujqit e vegjël’’ , një përrallë e këndshme, e cila është shkruar plot humor e ëmbëlsi nga autori grek Evjenios Trivizas , kombinuar me ilustrimet plot ngjyra e fantazi nga Helen Oxenbury dhe shqipëruar nga Romeo Çollaku. Të gjithëvë u kujtohen ‘’Tre derrkucët’’ e famshëm dhe aventurat e tyre për të ndërtuar një shtëpi të ...

Hëna e plotë, vezullonte si argjend e po përhumbej në një nebulozë të thellë,të paqartë. Në kokë më thërrisnin zëra me timbër të metalë, a thua se dilnin nga ndonjë gërvishtje hekurishtesh. Mendimet pluskonin e ecejaket shpeshtoheshin, sikur sa më shumë të vërtitesha nëpër korridorin e ngushtë, plot pasqyra e me dritë të feksur, aq më tepër do i largohesha nakatosjes së mendimeve. Të jetosh kur gjithçka të ka mbetur është vetja e të pranosh pasqyrimin e ndërgjegjes me gabimet,mëkatet e dobësitë është tortura e të pamëshirshmëve. Agonia e frika qëndronin këmbëkryq në dyshemë, ulur aty krah meje, ku tinëz bëja sikur i shihja me bisht të syrit e përnjëherë ndjeja zmadhimin e iridëve të kaftë. Jo, ato nuk ishin në kokën time, unë as nuk i krijoja e as i riprodhoja nga ndonjë imazh i mëparshëm, ato ishin të gjalla dhe kishin dalë prej mendjes e shpirtit tim. Të tjerët janë krijues të akteve të mirësisë, dashurisë e ndërlidhjes, ndërsa unë di të trazoj mendimet e mia aq ...

Kohët e fundit më duket sikur jetoj në faqet e romanit ‘’Kukullat nuk kanë atdhe’’ shkruar nga Flutura Açka. Gjithcka vërtitet rreth kukullash, çdonjera nga ne duket sikur shihet si një kukull pavarësisht përpjekjeve, stërmundimeve, arsimimit, rezultateve. Anjëherë nuk më ka pëlqyer diskutimi mbi feminizmin a maskilizmin; pushtetin absolut e të padiskutueshëm, sepse secili nga këto koncepte është një qasje ekstremesh, ndërsa unë jam një individ që admiroj ekuilibrat. Realiteti tregon se kukullat nuk janë vetëm pa atdhe, por edhe pa familje, pa dashamirës, pa shoqëri, por mbi të gjitha po humbasin edhe veten. Tranzicioni i rrënjosur e që nuk di të marri udhë solli pasoja të mëdha në këtë shoqëri dilemash, qysh prej gjenezës. Vite më parë mes lindjes e perëndimit; më vonë mes komunizmit e demokracisë; tanime mes oligarkisë e largimit, por kukullat mbetën gjithnjë nën hije. Shkëlqimi i syve zbehet kur lind një vajzë. Kufizimet ndaj saj tregojnë për një vajzë të denjë, bindja...

Sa më shumë rritem aq më shumë i largohem shpirtit të zakontë të festave! Mbase kjo është sëmundja e të rriturit. Në bilancin personal të lumturisë e trishtimeve, sukseseve e dështimeve nuk di përse, por unë i harroj shpejt të këqijat. Nuk jam e sigurtë nëse ky vit ishte vërtet kaq i mirë apo memoria ime ësbtë plot plane e ëndrra dhe kam harruar të gjithë mërzitjet, netet kur bashkë me hënën i kërkoja Zotit shpresë e zemrës durim; agimet kur bashkë me yjet shuaja dritat e ëndërrimeve e kthehesha me këmbë në tokë për një ditë tjetër të zakontë, me ecjen e nxituar të mëngjesit, mjegullat e mendimeve, sytë e përgjumur e tronditjen nga e përditshmja. Cdo vit e më shumë kuptoj se vezullimet e dritave zbehen sa më shumë njoh zymtësinë e botës së të rriturve e zbrastësinë e shpirtrave të mbërthyer nga tundimi për para, pushtet e egoizëm.Stolitë e qytetit, zilet tringëlluese, fjongot e lulet e Krishtlindjeve nuk arrijnë të ngrohin zemrat. Këtë e bën vecse dashuria! Kryefjala e ...

Një vit më parë mora guximin t’i jepja  jetë njërës prej ëndrrave të mia më të vecanta. Njerëzit e mi më të dashur gjithnjë e kanë ditur pasionin tim për librat, dedikimin tim ndaj tyre, dashurinë time për të shkruarin dhe ëndrren time të madhe, t’i tregoj edhe të tjerëve se unë dhe të shkruarit e letërsia jemi thuajse një.  Në castin vendimtar për karrierën time të ardhshme, atëherë kur duhet të zgjidhja fushën në të cilën doja të përqëndrohesha për studimet e larta, në sekondat e fundit ktheva gjithë ëndrrat e mia përmbys dhe iu largova me vetëdije letersisë për të notuar në ujëra të panjohur e jo fortë të thjeshtë, sic është financa. Gjithmonë kisha besuar se ajo që vertetë ia vlen të dëgjohet është zemra e jo mendja, por vendimi im tregoi krejt të kundërtën.  Për  një kohë të gjatë ndihesha sikur i preva krahët e mi, i braktisa ëndrrat  dhe gabova. Megjithatë, muajt fluturonin dhe studimet intensive, por njëkohesisht ambicia ime për të patur rezu...

Net të gjata, të trishta po aq sa të lumtura, të ënderruara njësoj sa me lot nuk kishim fatin t'i kalonim shpesh. Perëndimet nuk ishin magjia që na përkisnin,por agimet na gjenin mes dembelizmit për t'i parë e shpresës për të ardhmnen. Nata i zbehte me kujdes të gjitha yjet e qiellit,ndërkohë zëvëndësonte hënën elegante, ngjitur së cilës qëndronte me hijeshi Jupiteri dhe dielli rilindte për të panumërtën herë, i hareshëm, i ngrohtë. Ne e shihnim aty mes dy maleve, teksa lëshonte rrezet e para dhe ngjyroste gjithcka me nuancat e rozës dhe pikla të ngjyrës së livandos. Qielli shënderrohej në telajon më të arrirë që ka njohur ndonjëherë arti botëror, mes ngjyrash pastel dhe ndjesisë se ky është qielli që Zoti ka zgjedhur për të mbretëruar parajsën. Jo më kot rastiste të jetonim agimet. Atë mëngjes,pas mijërash përleshjesh me zgjimin, pas disa minutash grindje me mua e pas një mërmëritje bezdije kur fytyrën ta mbuloi dielli e të detyroi pakundërshtim t'i bindeshe e të ...

Mes korriku kaustik gërryente kujtimet e ndjenjat e mia, duke e kthyer thatësinë në mbretëreshën e përditshmërisë. Në të dielën e zakontë, kur të gjithë vraponin të zbarkonin në hapësirën më të afërt, ku syri mund t'i zinte pak akuarel bojëqielli, aromë jodi,zhurmë dallgesh,bezedisje rëre dhe afsh frymëmarrës, unë përqëndrohesha vetëm te boritë e tmerrshme, te vargu i stërgjatë i makinave që ulërisnin dhe gjithë problemet e metropolit të paboshatisur as në mes të verës. Ecja në rrugicën e vegjëlisë, atje ku më bëhej se shihja topin e harruar gjatë lojës sonë të fundit dhe ku veshët më bënin sikur oshëtinin thirrjet e gjyshes ''Nxito! Dreka është gati.'' Ulesha në gurin e vockel, të lyer me gëlqere të bardhë, që atëherë kishte vend për mua e për ty e ku nisnim të flisnim për planetet e grindeshim për vendosjen e tyre. Pranë Uranit qëndronte Neptuni apo Jupiteri? Cili kishte ngjyrën më të thellë Marsi apo Venusi?   Paqtohesha rrëze pemës së kumbullës, ku gje...