Teksa ecje perhumbur, mes rrugicash pa dalje, ne nje qytet ku naten mungonin dritat dhe e vetmja qe te ndiqte e sherbente si fanar per ty ishte nje Hene e pazakonte, e madhe, e ndritshme dhe shprehese, ne mendje vershonin pabesisisht prej skutave te tua me te erreta, dhjetra mendime. Nise te rikujtoje cdo gabim e cdo here qe harrove te thoje: ''Me fal''. Gabimet te drejtonin ne nje rruge pa krye, nga e cila zor se do largoheshe.
Vrapimthi duke u mendur me nje marramendje bezdisese me kembe qe ecnin kuturu e zhyteshin ne lymin e piset te ndergjegjes e balten e qullet te rrugeve, etja te pushtoi te terin e ligeshtia nuk te shqitej prej shpirtit. Avulli qe dilte prej frymes se nxehte dukej sikur te vishte syte, por ne fakt nuk ishte i ngrohti i gjakut tend, por tronditja, tundimi, rraskapitja e sfilitja qe nuk kishte te sosur. Edhe ti ishe lodhur prej vetes, e doje te arratiseshe prej tij, ashtu sic ishte zhdukur cdokush afer teje.
Anes absides, nje lengate qe tingellonte si nje litani per ndihme e per lutje te perfshiu te terin. T'i trazoi edhe nje here mendimet e rremujshme e ta romiti shpirtin ne njeqind therrmija te grira e te vockla, sikur ti te ishe nje njeri me ndergjegje te paster, me zemer te bardhe. Mermerima e nje leneshe e cila mbytej nga lotet e fishkej dale-ngadale sikur dielli mes maleve pas nje dite te gjate, te beri pershtypje dhe ty qe cdo nate luteshe per mekatet e tua.
Qendroje si nje statuje e ngrire mermeri, por pa piedestale, ne mes te logut te vogel para kishes e nuk guxoje te hidhje nje hap me shume a nje livadhisje per tek zeri i vyshkur. Ajo dukej e mplakur, e tkurrur, e rrudhur me nje rube te zeze mbi krye e me lependra, lecka e zhele. Po as ti sishe me mire, kishe nje shpirt plot arna, ligesi, pabesi e haqe shume haqe per te lare. Bardhesia e shpirtit ishte neperkembur me kohe qe kur nise dredhirat, tradhetove veten e hodhe ne gremine gjithe jeten per te qene I Keqi, per t'iu dhene zulmes, per te dashur famen e per te ushqyer egon.
As tani e as kurre nuk u duke se u bere pishman edhe pse mbete vetem, me nje zemer bosh e me nje mendje te pushtuar nga demonet, frikerat e tua e kotesirat te cilave iu dhe pavaresisht cmimit te dimrit te ftohte te shpirtit. Me nje revan te lehte, duke u shtirur si lojcak e me sy qe te lamburisnin nga djallezia, iu bashkove lukunise se talljeve, u harbove me turmen e u afrove prane te hetaira e i hodhe nje dyshke flori te shprishur nga koha. Tringellima e metalit ne siperfaqen e asfaltit ia terhoqi vemendjen, ngriti syte e fikur dhe tha me fjale neper dhembe:
''Jam ne flake te agzotit, ne mes te maskarades ku te gjithe shtiren si besimtare e te gjithe jane maskarenj, por nuk lejoj te perflak veten ne meshire e aq me pak te thek trupin ne pandershmeri. Ti paske qene i marre !'',-fishkelleu fjalet me thumba e romuz dhe plot neveri e shtyu dyshken tende me majen e kepuces se hapur nga ku dukej nje lekure e bardhe si bora.
Ti ishe vertet i pamend e i marre. As sonte nuk u bere dot limani i se mires, i shpreses e buzeqeshjes, por ti mos u trishto mbase nje dite do behesh martir ne vendin ku ligesia perligjet per trimeri e ku burreria perbuzet si kotesi.
©RE
Comments
Post a Comment