Historia qe deshiroj te ndaj me ju sot eshte nje deshmi ndryshimi.
'' Kush ishe ti para se te ta thyenin zemren?''
Syte e saj ishin nje akuarel ngjyrash pastel, nga ku buronte arti me magjepses i historise njerezore. Ato flisnin per endrra, buzeqeshin, e ne cdo veshtrim qe hidhte si pa te keq ne qiell, shfaqnin lutjet qe i drejtoje per tek ai. Ato dy xixellonja drite ishin ne harmoni te praruar me rrahjet e saj, te sinqerta e te besuara. Buzet e saj nuk shkriheshin kurre ne gaz, por gjithmone dukeshin si nje bilur, nje kristal i paster, i akullte, te cilin nga frika se mos thyehej as ai nuk guxonte ta zhdukte ate buzeqeshje te qelqte. Duarte e saj, falnin prekje mendafshi, aspak te ftohta, gjithmone te hijshme, si vete floket e gjate te florinjte e gersheti i thurur kurore fijezash.
Enderrimet e percillnin pergjithnje ne nje kuvli dashurie, por brishtesia e saj e pelqente ndenjen e roberimit te dashurise. Asnje kulvi s'do ishte e deshiruar, madje as ajo e ngrohtesise se dashurise se madhe, por ti s'mund ta kuptosh. Ti se ke provuar kurre te qendrosh ne zgripen e nje humnere, te vendosesh fort kembet per te mos humbur ekuilibrin, te besh lloje-lloje lekundjesh, por asnjera mos te te rrezoje e te mbash veten sepse askush nuk gjendet per te te mbajtur ty, te besh hapa andante pas e te gjesh sigurine e munguar. Kjo eshte arsyeja pse ti nuk e kupton nje zgaver te mbyllur, thuajse nje burgosje nga dashuria.
Ne mes te stuhise se tufanit me te madh te dimrit te gjate te varferise, edhe pse ne kulmin e pranveres se rinise, kafazi i dashurise per te u ndodh si nje blatim prej hyjnishe, si nje shenje mirenjohjeje per shpresen ne syte e kembet e saj te padridhura ne betajat qe ata e sprovuan.
Te pata pershperitur, si me cicerimen e nje trumcaku te ftohur, qe ka frike mos bej deme, se asnje burgosje nuk eshte e embel, as kur behet fjale per dashuri, por ti nuk ma vure veshin asnjehere. Me the se keto ishin dokrra, brockulla te kota e mbase guxove edhe te mendoje se une isha kthyer ne nje lakmitare te pacipe, por asnjera nga keto sot nuk ka rendesi.
Sot jemi te dyja bashke, ku pas nje trokitjeje te vrullshme ne porten e strehezes tende te ngrohte, erdhi nje lajm i furishem. Me tregove se po zhvishte shpirtin tend me nje shikim prej sysh te kuq, sy te padeshiruar, sy te eger. Me the se turfullonte neper shtepi, te deshmonte se ky ishte nje largim, nje nga ato ikjet pa kthim pas. Me shpjegoje se zeri i tij arrinte ne kumtim e i yti ulej deri ne mermeritje.
Lotet kishin ndezur nje flake te perveluar ne fytyren tende nga e cila shkriu edhe buzeqeshja jote e ngrire. Me the se kafazi i dashurise ishte liria jote e perseri po refuzon ta mberthesh pas vetes lirine e vertete, lirine e se drejtes, lirine qe Zoti ta fali bashke me bukurine. Ai u end gjetke,e ti u shtrive perdhe duke u pergjeruar per burgosje, per roberi.
Mbase per shume gjate ti do qendrosh aty, si nje hije qe i vjen rrotull jetes se saj, derisa mendja te vrapoje aq larg sa te humbasi rrugen e shpirti te ndricohet prej Zotit,e te te ktheje rrugen e humbur, por jo roberine e munguar. Sonte lotet e tu nuk do jene miqte besnik vetmitare. Une do pres agimin me ty derisa te bindesh te mos mbjellesh frike e as fajesim. Do qendroj prane teje, derisa te rigjesh pafajesine e nje dite ai do vije drejt teje, por ti nuk do hidhesh ne krahet e tij, do rendesh me lirine nder duar per tek endrrat e humbura.
©RE
Comments
Post a Comment