Lëre diellin të shkoj...

Pyetën njerëzit për dashurinë dhe ata nisin të dërdëllisin për dhimbjen. 

Kështu e nise ligjëratën tënde të para disa mbrëmjeve, kur me këmbëngulje doje të më tregoje se e gjithë bota ishte egoiste, kishte humbur ndjesitë dhe kishte harruar të donte. Të degjoja me vëmendje në cdo hukame që leshoje e cdo pulitje sysh e ndiqja sikur doja ta mësoja përmendësh. Prej fjalëve që ledhatoje me kujdes mendimet e mia kishin formëzuar një elips dilemash dhe nisa të gjykoja vetveten si asnjëherë më parë.

Përpjekjet për të të cytur vdiqën dhe e zhvendosa përqendrimin nga ty për te lëmshi i pazgjidhshëm i mendimeve të mia. Bindja veten se dhe unë nuk ndryshoja shumë me njerëzit për të cilët t'i më flisje. Edhe unë si ata isha, madje edhe ti, por këtë nuk guxova të ta përmendja.

E ndjeja vetëdehjen, davarisja në mendjen time se fërfëllimat e ikjes, unë vetë nuk do i përjetoja kurrë. Ikjet therrin në zemër, njësoj si perëndimet e diellit. Dielli fuqiplotë mbretëron për orë të tëra qiellin e jetët tona, shfaq hijeshinë e tij, lëshon rrezet e tij gazmore e formon lloj e soj ngjyrash të paarritshme as nga piktorët famëmëdhenj të periudhës së romantizimit, e dalë-ngadalë tretet, tkurret e bëhet i mefshët teksa fiket, skuqet, zhytet në detin e thellë, i cili nga i kaltër shëndërrohet në blu e errët e duket sikur mbytet në të.

 Nëse mendon për diellin në castet që hëna nis te ledhatohet ne qiellin e muzgët me siguri kujton se ai do jetë mbytur aq keq sa as neser nuk do shfaqet më e as kurrë. Bota cdo ditë e humb diellin, por si për cudi ai të nesërmen të zgjon përsëri me mijëra përkëdhelje e ti harron për vdekjen e djeshme të tij. Ai qenka ringjallur sërisht e këtë do bëj cdo ditë deri në fundin tënd.

‘’Kur në mendje të vjen perëndimi, mendimet e tua lidhen me mbretërimin e diellit gjatë gjithë ditës apo me fikjen e tij e largimin? ‘'.  Mua përherë me ketë të fundit ja pse kur pyetemi për dashurinë dërdëllisim për dhimbjen. Mes të hidhurës e të ëmblës shija më e fortë është ajo farmak e keqe dhe për dreq atë se harron më kurrë. Dhimbje që dëshiron të dal prej shpirtit, të bërtas e të nëpërkëmbet prej lumturisë ka nevojë të thuhet me të madhe, të permendet edhe kur asaj nuk i takon të ulet në tryezën e bisedimeve, dhimbja vëtëftohet, të trazon e turbullon e c'është më e keqja nuk ikën më kurrë, as kur dielli i të nesermes lind, as kur ai i te pasnesërmes fiket e as kur ti mbetesh aq vetëm sa as dielli, as qielli e as vetja s'të hyjnë më në punë.

©RE