Ndrin

Agoi…

Dhe sot përsëri zgjohem në një mëngjes të trishtë,

S'ka rëndësi sa miliona fije rrezesh po leshon ai diell,

Dielli ynë.

Përmes reve të pafundta po fluturoj,

jo s’kam nevoj  për krahë,

kur ty të mendoj.

Perëndoi…

Dhe vendin Hënës ia la,

yjet më duken si sytë  e tu,

kur dikur vezullonin   duke më vështruar mua.

Ftohtë…

Nata sapo më mbështolli,

me petkun e saj të zi,

por sytë do i mbyll,

gjumi do më zë,

dhe në endrra ty do të shoh përsëri.

Përmes oqeanit të tejskajshëm,

s'më zë syri asnjë varkë.

Mbase stuhia e vdekjes i  ka pushtuar,

sic bëri me ty dikur.

Jo as majat e maleve që doje t'i ngjisja si shoh më,

Mjegulla e tmerrshme e vetmsië i paska pështjellë.

Po me pianon e vjetër ç’u bë?

Tani askush s'mund ta luaj atë melodi.

Akulli ka shkrirë edhe pse une dhe ti duam kaq shumë qe të mos vij pranvera.

S'ka pranverë pa ty.

S'celin lulet në këtë qytet që e ka rrëmbyer rutina,

Se kështu  janë edhe ditët pa mua, pa ty.

Mund  të fluturoj  me gjith' aeroplanët e botës qe të  t’harroj,

po kurrë s'do mund ta bëj,

se me pas boshi do më pushtoj.

Dhe tani qe s'je më,

Dicka më bën të luftoj,

Mbase je ti, mbase shpirti yt.

 E di qe je këtu me mua nderkohë që po të shkruaj,

Ta ndjej aromën,

E degjoj kërcitjen e hapave të tu,

S'të shoh, por jam e bindur që je  këtu.

Po qan, apo po qesh këtë se di,

Ama e di se ti më pret në pafundësi... 

©RE