Penelopi le të pres...

Një zgjim i beftë, një derë e përplasur fortë e një dang lemerie edhe brenda saj. Dielli nuk dukej atë mëngjes, nga qelqi i pastër, i hapur vetëm pak, dhe drita e pakët edhe pse fajtore ishin retë, nuk e merziti. Ajri i freskët i bënte mirë mendimeve të saj dhe pikëpyetjeve që kishin lindur në kokë se pse ai ecte nëpër shtepi me hapa të mëdha, me nxitim e me një tringëllimë ankthi e nervozimi. 

E braktisi rehatinë e shtratit, hapi me një kërcitje të lehtë derën që vetëm para disa minutash ai e kishe përplasur me një cakërrdisje nervash dhe sytë i hasën dokudo rroba të hedhura nëpër dysheme, libra gjysmë të hapur, të braktisur, fotografi të rrudhosura e nëpër hundë e trullosi një duhma e tmerrshme e kafesë së harruar në zjarr, e cila kishte bërë gjithë shtepinë të vishej me një aromë djegësire.

Ai mëngjes ishte një adekuat i kaosit e teksa u ul në kolltukun e vjetër, me copë kadife e ngjyrë jeshile të thellë, hodhi një bilete në tavolinë. Bileta tregonte për një udhëtim me vajtje e pa kthim, i cili po e trazonte mëngjesin e saj papandehur.

Në mendje i vërshoi një oqean mendimesh e ajo nuk dinte nga të niste. I kishtë dhënë fjalën se në ditët më të errëta ajo nuk do ngulmonte t'i  kthente  shpresën, por do rrinte  në erresirë bashkë me të. Në ditët kur do  humbiste ëndrrat, optimizmin dhe veten ajo sdo të tregonte se sa talent jetonte brenda tij, se shpresa  vdes e fundit dhe se nësë ata ishin të dy nuk kishte humbur ende asgjë. Ajo nuk do tregohej cingune me të, të paktën jo atë mëngjes, ku vagëllima e qiellit kishte reflektuar edhe ne jetët e tyre. 

Ai fliste nëpër dhëmbë për një udhë të gjatë. Një udhetim për të rigjetur veten, për të harruar botën. 

''Ti mos më prit! Mbase s'do vij më kurrë'', - kaq tha dhe terhoqi valixhen, eci drejt saj, e puthi lehtë në të dyja faqet, hapi derën e u largua me hapa të mëdhenj, pa e kthyer kokën pas. 

Ajo mbeti pas derës së mbyllur me kercitje dhe me lotët që i veshonin nëpër faqet e bardha dëgjonte zbritjen e tij të shkallëve, hapat e tij të fundit, përplasjen e fortë të derës ( e nëpër mend i erdhi mallkimi i përhershëm ''Si dreqin nuk e mbylle njëherë pa e përplasur atë portë ?!'') kuptoi se ai iku dhe e zuri paniku.

U rrotullua dhe bëri para për tek pasqyra. I hodhi një vështrim të shpejtë vetes, flokë të pakrehura prej gjumit të shkujdesur, buzë të thara e të plasarituara prej të ftohtit, faqe të kuqe e të rrumbullakta e ndali te sytë. Sytë dukeshin të shkëlqyer, për cudi! Me siguri këtë rradhë shkëlqenin prej lotëve. E vëreu veten pa asnjë mendim në koke e u largua drejt dhomës të rregullonte disi rremujën e tij.

Pak caste më parë i kishte thene se do të largohej, do ikte drejt Askundit, me një tufë rroba, ca para të rrasura nëpër xhepa, një kujtim nga ajo e me askënd përkrah. Ajo nisi të dërdëlliste për ta bindur, por s'beri dot asgjë, u inatos si pëherë por nuk bëri zë. Nuk i miratonte largimet e tij të shpeshta e kthimet e bujshme me shumë plane të tjera largimesh. 

''S'do marr shumë gjëra me vete këtë rradhë,''- kishte thënë.

Asaj i ishte celur fytyra dhe i kishte shkrepur mendimi naiv se mbase do kthehej më herët. Ai kishte qeshur i hutuar, ishte ngritur nga divani tek i cili ishte leshuar dhe i kishte vajtur pranë, i kishte ledhatuar flokët e puthur ballin e me ca tinguj te embel i kishte përshpëritur: ''Asnjëherë nuk i dihet!''. 

U përmend se kishte rënë në mendime kur u afrua tek pirgu i rrobave të crregullta e bëri t'i vendoste nëpër vende. Ajo ishte më shumë se një fletore e mbushur me gabime, një shpirt plot plage e një tufe buzeqeshjes të ngrira. Nisi arien e lotëve dhe e la veten të ndriconte në errësire.

©RE