Fëmijët sybajame

Sot do të shkruaj ty,

ty që qesh me mua sa herë më hedh vështrimet teksa unë hidhem e përdridhem në trotuarët e qytetit tonë; sa herë kërcej edhe pa tingujt e muzikës dhe sa herë kuptoj se në mendjen time luan një violinë e në zemër një orkester simfonike.

Ty që flet për mua sikur unë mos të dëgjoja, që më tregon me gisht, me shinjestron në tallje e më vë në lojë.

Ty që habitesh kur unë shtrihem në barin e njomë pranverore të lulishtes së parë që më del përpara dhe argetohem duke mbledhur lule dhe mundohem të ndjek zogjtë teksa ngrihen në fluturim.

Ty që të frikeson ideja e të paturit një familjar si unë, a thua se unë jam ndryshe nga ty.

Ty që sytë e mi në formë bajameje të duken të cuditshëm, por ato thjesht mua më bejnë të vecantë.

Ty që harron se cdo femijë është një mrekulli e Zotit dhe une jam njëra prej tyre.

Ty që më përcmon, nuk më dëgjon teksa përpiqem të tregoj dicka; ty që nuk më konsideron si të barabartë dhe më harron sikur të isha një objekt frymëkëmbyes.

Ty që harron sa talente kam unë, sa shume i dua të gjithë, sa shumë kujdesem për të tjeret.

Ty që përpiqesh të më kujtosh se jeta ime do jetë më e veshtirë se e bashkëmoshatarëve të mi dhe për këtë faji qëndron tek ai një kromozoni im i shtuar.

Ty që kujton se nuk të kuptoj, se unë nuk shoh, ndjej e dëgjoj si të tjerët.

Ty që mundohesh të pikëllosh gjithë vitin tim, por harron se unë jam një tufë rrezesh, në jetën time, tënden dhe të gjithëve.

Unë jam një copëz pranverë, një dritë dielli, një dashuri.


©RE