Së pari, TI

''Shumë vezullim, pak tharm jete, mendje, kohe të investuar në lexime, kaplim dijesh e diturie.''

Në këtë gëzim pranveror, ku natyra rrotullohet rreth këngës së zogjve, gumëzhimave të fluturakëve dhe lulëzimit të ngjyrave, dua të shkruaj  për ty.

Përditshmëria të krijon plot pasiguri, të cilat nuk di nga t'i përplasësh dhe si t'i përballosh. Ne zgjohemi e ngrysemi mes imazheve të përsosura, fytyrave mrekullisht simetrike, grave të bukura, fustaneve rrëzëllitës, bukurive luksoze e shumë pak shpirti. Kënaqësia e një shëtitje nëpër rrugët e zbrasura netëve të vona, me flokë të shkujdesur e veshje të rehatshme duket se është vanitur, prej heroinave të bukurisë, prej pushtimeve fatale të mendjes se e bukur je vetëm me trukun që na bën të ngjashëm e pa asnjë vecanti, edhe pse mund të konsiderohet ''difektoze''.

Ti je e bukur, edhe me fytyrën pa asnjë grimcë kremi mbulues apo pa qerpikët e shtuar. Ti je e bukur prej shkëlqimit të syve dhe piklave të vogla ngjyrë kafe, ku dielli ka lënë gjurmën e tij.

Ti je e mrekullueshme, me thinjat në flokët e tu, të cilat shkëlqejnë si në përralla sa herë rrezet e diellit zgjedhin të ndricojnë me qëllim madhështinë tende, aureolën e gruas dhe dashurisë.

Ti je fisnike, me rrudhat e vockla të formuara anës buzëve, prej buzëqeshjeve të shumta, me të tjerat rrudha të formuara mbi ballë, prej habisë që shfaq si me naivitetin e një fëmijë, dhe me ato të tjerat mes vetullave, të krijuara sa herë ngrysesh e dicka të shqeteson.

Ti je e adhurueshme, me ca kilogram më tepër  e me ca lexime më shumë. Ti bëhesh e bukur, me një mendje të hapur, me deshirën për t’u dritëruar.

Harroje përsosmërinë, gëzoju gjërave të vogla në jetë, që sjellin gëzimet më të mëdha dhe zgjidh gjithmonë veten, mes gjithë bukurive Të tjera të botës.

©RE