Mjerimi i pashëruar i Migjenit

Këtë javë në ''Një tufë rrezesh nëpër RE'' do flasim për tregimet dhe skicat letrare të Migjenit, ndërsa javën tjetër do flasim për poezitë, pasi Migjeni nuk është një shkrimtar që mund të kapërdihet kaq lehtë.

Millosh Gjergj Nikolla ose sic njihet gjerësisht me psudonimin Migjeni ishte një nga poetët e shkrimtarët e shekullit të XX-të me një vizion ndryshe. Një zë, i cili therriste fuqimisht për ndryshimin e shoqërise dhe që shfaqte tërësisht të zhveshur realitetin e popullit shqiptar duke lënë mënjanë patriotizmat e panevojshme, kur njerëzisë i mungon buka e përditshme.

Migjeni ishte zëri i popullit, zëri i ndërgjegjes dhe zëri i të pazëshmëve. 

Personazhet e Migjenit janë njerëz të zakontë nga i vobekti, i cili zgjat dorën për një lëmosh në trotuarë e deri te nena, e cila shet veten për të siguruar një thërrmijë bukë për të voglin. Migjeni është Zoti i të mjerëve, i vetmi që shfaqte të vërtetën me guximin e një malësori, urtësinë e një arsimtari dhe dashurinë e humanizmin e shpirtit të tij të butë. 

Tregime si ''Luli i vocerr'', ''A do qymyr zotni'' dhe ''Zoti të dhashtë'' për fat të  keq duket sikur Migjeni i shkruajti sot.

Vuajtjet dhe lotët e mjerimit janë më therrësit në këtë botë, dhimbja që jep në shpirt gumëzhima e pangopur e barkut të një vocërraku është një nga arsyet për të mos u ndjerë hic krenar që jeton në këtë botë, ku themi se ka miliona të mira dhe miliona njerëz as nuk i nuhasin këto mirësi e jo më t’i shijojnë.

Personazhet e Migjenit lindin nga vaji, nga lëndimi nga pafuqia, por secili prej tyre ka një botë psikologjike, e cila të lë pafjalë. Ndoshta për disa duket e rëndomtë të flasësh për bukën e përditshme në një vepër letrare e mbase edhe ta deklamosh në  ditët tona, por për fatin tonë mjeran, Migjeni është autor më aktual se kurrë në Shqipëri.

Në një vend ku nëpër këmbët e fëmijëve këmbëzbathur, parkojnë makina që kushtojnë një djall e gjysmë dhe atij femije as sytë nuk i hidhen nga frika se mos bëhemi pis prej tij, do te thotë se kemi humbur të gjithë tharmin e njeriut brenda vetes.

Nganjëherë duket se ajo që ka mbetur është vetëm siperfaqësorja jonë, dashuria e paskrupullt për luks, egoizmi për të qënë vetëm ne mirë dhe mosinteresimi për asgjë e askënd jashtë pragut të shtëpisë.

Cdo ditë më vjen në mend Migjeni dhe përhumbem në mendime, vallë a e dinte ai se Shqipëria do i vuante të njëjtat plagë të pambyllura kurrë, e vetëm të thelluara, pas kaq shumë vitesh ende?  

Ju ftoj në leximin e ‘’Novelat e Qytetit Të Veriut’’ shkruar nga autori më i dashur i cdo shqiptari, të cilit i dhimbset i vuajturi, ëndërron për më të mirën dhe lufton për të.

©RE