Mes korriku kaustik gërryente kujtimet e ndjenjat e mia,
duke e kthyer thatësinë në mbretëreshën e përditshmërisë. Në të dielën e zakontë,
kur të gjithë vraponin të zbarkonin në hapësirën më të afërt, ku syri mund t'i
zinte pak akuarel bojëqielli, aromë jodi,zhurmë dallgesh,bezedisje rëre dhe
afsh frymëmarrës, unë përqëndrohesha vetëm te boritë e tmerrshme, te vargu i stërgjatë
i makinave që ulërisnin dhe gjithë problemet e metropolit të paboshatisur as në
mes të verës.
Ecja në rrugicën e vegjëlisë, atje ku më bëhej se shihja
topin e harruar gjatë lojës sonë të fundit dhe ku veshët më bënin sikur oshëtinin
thirrjet e gjyshes ''Nxito! Dreka është gati.'' Ulesha në gurin e vockel, të
lyer me gëlqere të bardhë, që atëherë kishte vend për mua e për ty e ku nisnim
të flisnim për planetet e grindeshim për vendosjen e tyre. Pranë Uranit qëndronte
Neptuni apo Jupiteri? Cili kishte ngjyrën më të thellë Marsi apo Venusi? Paqtohesha rrëze pemës së kumbullës, ku
gjenim lloj e soj marifetesh për të rrëmbyer edhe kokrrën e skajit më verior
dhe pasi kishim ngrenë kushedi sesa, ankoheshim për dhimbje të barkut e gjendje
marramendje.
Disa vite më pas, kur ndiheshim disi më të rritur e të
pavarur, kishim gjetur një tjetër Kep të Shpresës së Mirë. Guri shumëcepësh, i
cili bënte herë pas here rolin e nje grisësi pëlhurash, e prej të cilit bëheshim
pre e mijëra qortimeve kur ktheheshim në shtepi, nuk ishte më i zoti të na
mbante të dyve. Ne e zevendesuam fare lehtësisht.
Në parkun pranë shtëpisë, atje ku pemet ishin aq të dendura
sa dukej si një pyll i vogel magjepsës, me aromë bliri e me peisazhin e luleve
të mollës, gjetëm dy pemë të prera, të vendosura thuajse përbri njëra-tjetrës.
Për shumë vite, ato sherbyen si vendtakimi ynë. Cfarë nuk u tha e cfarë mbeti
pa u përmendur aty. Grindjet për planetet ishin zëvëndësuar me shqetësimet e përditshmërisë,
besdisjet nga kujdesi i tepët i prindërve, kokëcarjet e detyrave të shkollës,
qortimet e të rriturve, dredhitë e shokëve, tingujt e kitarave, leximet e
klasikëve, vështiresitë e gjetjes së kohës për t'u takuar dhe shkëmbimi i
mendimeve.
Cdo stinë na gjente në të njëjtat pemë të prera, të kthyera
nga në një ulëse komode, jo prej rehatisë që të ofronin, por prej ndjenjës së
sigurisë që na falnin e ai ishte oazi i zhvillimit të miqesisë sonë, që zgjati
deri disa pranvera më parë.
Me kujtohet se së bashku, në të njëjtin vend, ku para nesh
shihnim qindra rrënjë peme e deheshim nga aroma e blirit, përjetuam të gjitha
shirat e vjeshtës, ishim dëshmitarë të cdo gjetheje, e cila kreu procesin e saj
jetesore, nga filiz, në gjelbëroshe, me pas verdhacake, kuqaloshe dhe e kalbur
deri në krakullitese prej hapave tanë. Pritëm cdo dimër borën e pare e të
fundit, lagështinë dhe kallkanosjen, ku ngroheshim nëpërmjet bisedave të mira,filxhaneve të kafeve në duartë e carë nga i ftohti dhe ndanim me njëri -tjetrin dorashkat
e kapucët e leshtë. I gëzoheshim si vocërrak celjes së luleve të para dhe lulëzimit
të pranverës, këngës së zogjve e shkëlqimit të diellit. Lodronim mes barit të
gjallëruar, buzëqeshnim e ankoheshim për një verë të nxehtë që na priste, plot
thatësi e nxehtësi, si mes korriku i këtij viti.
Një dite u largove, nuk erdhe më në vendtakimin e përditshëm
e berë që pema jote të mbetej bosh.Nuk i le asnjë porosi zogjve e luleve, të
justifikonin mungesën tënde. Pas teje edhe unë
e braktisa vendin tonë në botë, nuk me duhej më, nuk gjeja asgjë aty.
Sot, në një ditë të lodhshme, ku dielli than gjithcka i del
përpara, m’u bë më i afert kujtimi yt dhe i miqësisë sonë, por as sot ti nuk je
këtu për të falur pak freski, ndaj me kot eci, më kot endem, më kot lodhem e
djersi. Korriku mbeti një muaj dreqi…
©RE
Comments
Post a Comment