Dritëhijet e ‘’Ana Karenina’’

Stina e vjeshtës është pothuajse gati të ulet këmbëkryq në përditshmërinë tonë dhe një nga domosdoshmëritë e saj është leximi. Në netët e freskëta, me peisazhin e mrekullueshëm dhe magjinë që natyra rezervon mbetet vetëm libri, si miku më besnik për të bërë shoqëri, krah një çaji të ngrohtë.

Vjeshta duket se lidhet në menyrën më të zakontë me klasikët e letërsisë. Megjithëse vjeshta nuk ka mbërritur ende, e lagësht dhe shumëngjyreshe, siç në të gjithë e presim në ‘’Një tufë rrezesh nëpër RE’’ do të flasim pikërisht për një libër për të cilin keni lexuar, dëgjuar ose parë së pakëti një herë në jetë. Të gjithë e njohin të famshmen ‘’Ana Karenina’’ dhe duket sikur emri Ana dhe Leon Tolstoi nuk parafytyrohen pa njëri-tjetrin.

Ky roman është i njohur për nisjen me fjalinë e njohur ‘’Familjet e lumtura janë të gjitha njësoj, ndërsa familjet fatkeqe janë fatkeqe ndryshe nga të tjerat’’, me të cilën nis e gjithë odiseja e rrëfimit të dritëhijeve në aristokracinë ruse.

Tolstoi arriti që t’i kthente personazhet e këtij libri ndër më të njohurit në botë. Personazhi kryesor,rreth të cilës rrotullohen të gjitha ngjarjet është Ana, një grua e bukur, inteligjente, por e mbyllur në burgun e së shoqit, mes mërzisë dhe monotonisë së një martese të konsumar, nga e cila kërkon shpëtim. Ana plotëson dashurinë, ndenjat e pasionit dhe lumturohet vetëm në krahët e Kontit Vroski, për të cilin merr parasysh të gjitha pasojat, vetëm për të perjetuar dashurinë në të gjitha dimensionet e saj.

Historia e Anës dhe Vroskit ishte e njohur për të afërmit dhe në rrethin aristokrat edhe pse flitej vetëm me zë të ulet për të. Ana u lirua nga zinxhirët e mjerimit të një martese të palumtur vetëm me mendje, por nuk mundi kurrë të jetojë e qetë pa gumëzhimat e moralit dhe kanoneve të shoqërisë. Fundi tragjik i pashmangshëm nuk lejoi që dashuria e saj të jetonte sa vetë jeta, por në historinë e letërsisë ajo njihet se gruaja e marrosur pas dashurisë.

Ky libër është një kryevepër e letërsisë botërore. Shpesh personazhi i Levinit konsiderohet si një pasqyrim i vetë autorit, me mendimet dhe këndvështrimet e tij. Në këtë vepër, Tolstoi përshkruan pikëzat e para të lindjes së komunizmit dhe njëkohësisht i kushton vëmëndje të vecantë temave ekzistencialiste si kuptimi i jetës dhe i vdekjes. Gjithashtu ai nuk rrëfen vetëm ngjarjet, por njëkohësisht ndërvepron brenda ndjenjave, përjetimeve dhe mendjeve të personazheve duke e bërë mënyrën e tij të të shkruarit më të gjallë.

Në përfundim, nëse ende keni mbetur pa e lexuar këtë kryveper mbresëlënëse, mos e lini edhe për shumë kohë. Shumë nga ju mund të këne parë filmin, por mos e konsideroni filmin si një justifikim për të mos lexuar librin. Tolstoin e madh nuk e ka arritur dot asnjë regjisor. Për më tepër, shqipërimi  vjen nga Vedat Kokona, një njohës i jashtëzakonshëm i gjuhës.

Ju ftoj në leximin e ‘’Ana Karenina’’ një libri që do ju bëj të mendoni dy herë për librin pasardhës, të cilin do lexoni.

Lexohemi  javën e ardhshme,

©RE