‘’Pa frymë’’, himni për jetën

Librat kanë një fuqi të pazakontë për të ndryshuar humorin, kendvështrimet për çështje të caktuara, ndjesitë dhe mbase edhe jetën. Një libër i veçantë ka aftësinë të shëndërrohet në një ngjarje të rëndësishme për përditshmërinë tënde dhe shërben si një kthesë për mendësinë dhe përbuzjen e paragjykimeve, të cilat na shoqërojnë këmba-këmbës.

Këto ditë u prezantova me një autor për të cilin nuk dija asgjë, por pas leximit të librit të tij, përnjëherësh m’u krijua ndjesia se e njoh dhe nëse do ishte mes nesh, do lutesha ta kisha mik.

Lorenzo Amurri ishte një muzikant, producent dhe së fundmi shkrimtar prej librit të tij të parë ‘’Pa frymë’’ nëpërmjet të cilit rrefeu aksidentin e tij të rëndë, dhimbjet, peripecitë e sëmundjes dhe vështirësitë e rikuperimit.

Jeta e Lorenzos ndryshoi rrënjësisht pas një aksidenti të rëndë me ski, nga i cili mbeti paraplegjik.

Rrëfimi i tij trondites nis qysh në çastin e aksidentit, humbjet e vetëdijes dhe lojërat e pakëndshme të mendjes,përshkrimi i detajuar i dhimbjes, përkundesja mjekesore, ankthi i përgjithshëm që kaplon çdokënd, mungesa e koshiencës së pacientit dhe lufta me vdekjen janë kaq të vërteta dhe të gjalla, saqë e bëjnë lexuesin menjëherë protagonist të librit.

Ky roman është një himn për jetën, i cili këndohet nëpërmjet vuajtjeve, mungesës së shpresës, dashurisë për jetën, mbështetjes së familjes e miqve. Lorenzo kaloi muaj të tëra në një spital të Zvicrës, të cilat i cilësonte si më të vështirat në jetën e tij. Shoku i përjetuar prej aksidentit të papritur, pasojat e tmerrshme, të cilat i ndryshuan përgjithnjë jetën dhe dualizimi brenda vetes mes luftës dhe dorëzimit e bëjnë rrëfimin e Lorenzos të gjallë, te afërt dhe të ndjeshëm.

Çastet e para të përplasjes me të vërtetën ai i përjetoi me ankth, pasiguri, frikë nga të shpresuarit, xhelozi për çdo njeri që kishte një fat ndryshe nga i tij, zili të pashpjeguar, inat verbues dhe mllef. Për Lorenzon fatkeqësia më e madhe ishte të mos mundej të përdorte më duart e tij, të mos luante më në kitarë, të mos kompozonte dot më muzikë. Muzika për të, tanimë ishte kthyer në një klithmë vdekje. Ai nuk mundej të dëgjonte asnjë notë të vetme, pa i plasur zemra dhe veshët.

Pas një periudhe reablitimi psikologjik përveçse fizik, pacienti arriti të pranonte të vërtetën dhe ky ishte momenti i kthesës në jetën e tij. Përballja me realitetin e bëri të guxonte t’i bashkohej një lufte të përbashkët me stafin mjekësor dhe miqtë e familjarët kundër aksidentit, i cili e braktisi në shtratin e palëvizshmërisë. Bashkë me përpjekjet lind frika nga paragjykimet, ankthi i braktisjes nga të afërmit dhe strukja në vetvete duke eleminuar çdo mundësi komunikimi me botën.

Dashuria ishte për Lorenzon forca më e madhe dhe durimi, përkushtimi, mirësia dhe respekti i Johanës arritën në një ngopje, shkaktuar nga indiferentizmi dhe frika e Lorenzos. Johana u largua, por për t’u rikthyer e për ta ushqyer Lorenzon me dashurinë e vërtetë.

Mënyra e thjeshtë, e drejtpërdrejtë dhe e akullt narrative të bën të kthjellohesh, të vlerësosh shëndetin, jetën dhe gjithashtu të prezanton me dramën e përditshme të shumë njerëzve, që fati deshi të kalojnë nëpër të njëjtat monopate si Lorenzo. Njohja me botën e palëvizshmërisë, ku lind për së dyti e kalon të njëjtat faza rritje si një i porsalindur; eksplorimi i botës së ulët, asaj në të cilën endesh në një karrike me rrota, ku gjithçka që të rrethon është disa kokë më e lartë se ty; ndjesia e pafuqisë; plogështia dhe humbja e dëshirës për të jetuar;  të gjitha japin mesazhin e rendesishëm të të dashuruarit pakushte, me sytë e zemrës dhe me forcën e mirësisë.

Ky libër vjen i shqipëruar nga Beti Njuma, me rrjedhshmëri të brendshme deri në faqen e fundit.

Për ta përmbledhur mund të them se ky libër më ndryshoi botëkuptimin për jetën e më bëri të rishqyrtoj prioritetet në përditshmerinë time.

Ju ftoj ne leximin e ‘’Pa frymë’’ nga Lorenzo Amurri.

Rilexohemi javën e ardhshme,

©RE

*Ky artikull nuk lejohet të ribotohet pa lejen e autores. 
Kontaktoni: njetuferrezeshneperre@gmail.com