Trokitjet e pranverës janë tingujt ftues për te dashuria. Në qetësinë e dhomës sime, të zbukuruar me pirgun tim të librave, dhjetra rraqurinave të panevojshme, meloditë e këngëve të tua, të cilat luhen lirisht në gramafonin e vjetër, të palustruar e të mbuluar nga pluhuri i kohës dhe i kujtimeve, mes flladit të këndshëm, që më përkëdhel fytyrën e më ushqen trupin me dembeli e zemrën me oqean ëndrrash më krijohet ndjesia deja vu, prej çdo fjale tëndes të mësuar përmendësh prej meje me etjen e vogëlushit kureshtar, me sytë e zmadhuar prej të panjohurës e zemrën e hapur për mirësinë.
Me sytë përtej qelqeve, të cilat ngatërrohen lirisht me tylin e bardhë dhe reflektojnë ngjyrat e mia më të dashura të qiellit, butësinë e reve dhe ngrohtësinë e rrezeve të diellit tënd recitoj me vete të gjithë dialogjet tona, edhe heshtjet, ndalesat e frymëmarrjet, buzëqeshjet e ngjitura në fytyrën time, buzagazin tënd, të cilin e marr me mend dhe sytë. Ata sy të liqentë, me ngjyrë të papërcaktuar mirë, të jeshiltë me shkëlqimin e bukur të shpirtit e të mendjes, brenda të cilëve u zhyta dhe harrova të notoj. Unë harroj gjithçka kur magjepsem, qoftë kjo edhe marrosje pak minutëshe, kujtimin e të cilës do e mbaj me vete gjithnjë.
Kështu u zhyta brenda botës së ëndrrave, që nise të krijosh për mua, me shijen e ëmbël të çokollatës e gjithfarë sheqerosësish delikat, me prekjet e lehta të zemrës, dehjen e mendjes, ledhatimin e fjalëve, kujdesin ndaj ndjesive më të imta, tingujt e ëngjëjve dhe ngjyrën e artë të Klimtit.
Nisa të jetoj në thellësitë e mendjes, mes koralesh të kuqta, të flakta, sfungjerëve e gjallesave të një shpirti më të pasur se një ekosistem. Ishte e vetmja thellësi prej së cilës nuk pata frikë, sepse mund të ta besoja veten lirisht.
Pranvera është një hap larg pragut...
©RE
*Ky artikull nuk lejohet të ribotohet pa lejen e autores.
Kontaktoni: njetuferrezeshneperre@gmail.com
Comments
Post a Comment