Kaosit që trazoi "Një tufë rrezesh nëpër RE"

Dashuria ime për librat është një nga të pakëtat kujtime që mbaj qysh prej kohës kur memoria e fëmijës nuk premton për gjatë. Njësoj si përgjatë dashurive të mëdha, kur dëshiron t’i tregosh gjithë botës mbi emocionet e tua, kështu vendosa dhe unë të ndaja nëpërmjet Një tufë rrezesh nëpër RE, ndjesitë e mia mbi pasionin tim më të hershëm, librin.

Gjithçka nisi si një eksperiencë personale, pa pritur se herët a vonë, veç të afërmve dhe familjarëve të mi do përfshiheshin edhe të panjohur, pjesa më e madhe e të cilëve janë kthyer vërtet në miq. Në një realitet të vështirë, ku jeta dhe përditshmëria e një të riu është e pushtuar nga pasiguria, presioni për t’iu larguar një herë e përgjithmonë këtij vendi dhe këmbanat e vazhdueshme për ta braktisur e harruar një orë më parë drejt një të panjohure, gjithçka që unë krijova për veten është kjo hapësirë.

Për disa mund të konsiderohet një trend momental, për të tjerë një humbje kohe, për dashamirësit e librit një strehëz e përbashkët brenda së cilës na bashkon pasioni, por për mua është arratisja e ëmbël, që krijova për veten. Ende në të njëzetat e hershme, e sapodiplomuar, mes udhëkryqesh për të ardhmen, me dilemën e pazgjidhur të qëndrimit a braktisjes krijova për qëtësinë, kënaqësinë dhe grimcat e mia të lumturisë një pronë modeste intelektuale, të cilën dua ta mbroj me çdo kusht.

Besomëni ose jo, derimë tani që ndihem tërësisht e cënuar prej njërëzish të papërgjegjshëm, të cilët mund të përdorin shkrimet, mendimet, emocionet, përshtypjet dhe fjalët etua në mënyra të ndryshme, mbase edhe duke i zaptuar si të tyret nuk isha ndjerë kurrë më parë e grabitur. Personalisht nuk zotëroj ndonjë prone të konsiderueshme të luajtshme a të paluajtshme, por u ndjeva e plaçkitur më shumë se kurrë kur rastësisht lexova një pjesë identike të shkrimit tim të shitur si  mendimi i dikujt tjetër.

Episodeve si ky, tanimë ia kam humbur fillin e numërimit, por veçse më  prekin emocionalisht më bëjnë të reflektoj më gjatë. Më kanë ndodhur ngjarje të ngjashme me librari online ( për të cilat kam dyshimet e mia të thella nëse janë të regjistruara si biznese korrekte), gazeta të njohura e të panjohura, individ, të cilët  shtiren si “lexues të çertifikuar” , anonim të larmishëm, të cilët fshihen pas pseudonimeve etj.

Së pari, unë nuk e kisha ndjerë më parë rëndësinë dhe lëndimin e cënimit të çfarëdolloj zotërimi më tepër se sot. Së dyti, bota e internetit, mediave dhe rrjeteve sociale gjendet në një kakofoni kolektive, por kjo nuk duhet kurrsesi të na bëjë të mësohemi me mungesën e profesionalizmit dhe etikës. Së treti, dikush duhet t’u mësojë shqiptarëve ( intelektual e jo vetëm) rëndësinë e të cituarit. Mbase, këtij aspekti nuk i vendoset rëndësi as në detyrat shkollore dhe ky keqedukim përkthehet në qytetar të pakujdesshëm.

Me shpresën se asnjë krijues modest, artist a njeri i thjeshtë, i cili merr guximin të publikojë krijimin e tij nuk do përballet më me ngjarje të tilla të shëmtuara e të pabesa dhe duke ju falenderuar për gjithë mesazhet tuaja të ngrohta e të përzemërta.

Rilexohemi shpejt,                                           

©RE

*Ky artikull nuk lejohet të ribotohet pa lejen e autores. 

Kontaktoni: njetuferrezeshneperre@gmail.com